پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۲۸۳

خوش است بوسه بر آن لعل خط دمیده خوش است

بلی حلاوت شفتالوی رسیده خوش است

پیام لاله پی منع گریه ام این بود

که اشک سوخته بر خون دل چکیده خوش است

عجب که دل پی آرام مضطرب باشد

در اضطراب چو سیماب آرمیده خوش است

منال از غم پیری که چون کمان جویا

به برکشیدن او با قد خمیده خوش است

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۸۵تا چمن از جلوه ات رشک جنان گردیده است
  2. شمارهٔ ۲۸۶رفتن از خویش به یادش سفر مردان است
  3. شمارهٔ ۲۸۷چرخ خاکستری از آتش سودای من است
  4. شمارهٔ ۲۸۸شد دعای ناتوانان تا اجابت گاه راست
  5. شمارهٔ ۲۸۹از آن، شکفتگی ای بی تو گل به باغ نداشت
  6. شمارهٔ ۲۹۰چرخ را از تو نکو روی تری یاد کجاست؟
  7. شمارهٔ ۲۹۱فتاد تا دلم آن مست شوخ و شنگ شکست
  8. شمارهٔ ۲۹۲از سیه مستی ندانم گل چه و گلشن کجاست
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.