پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۲۸۲

هیچگه بی پیچ و تاب این جسم غم فرسوده نیست

رشتهٔ جانم رنگ خواب ار شود آسوده نیست

حیف بر تن گر نه چون فانوس دارد سوز عشق

وای بر دل گر به رنگ غنچه خون آلوده نیست

اضطرابی هست در طالع، دل از کف داده را

بخت ما سرگشتگان در خواب هم آسوده نیست

ساخت همت فارغ از درد سر محتاجی ام

جبهه ام جویا ز صندل چون هلال اندوده نیست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۸۴به آب و تاب حسنش عشقباز است
  2. شمارهٔ ۲۸۵تا چمن از جلوه ات رشک جنان گردیده است
  3. شمارهٔ ۲۸۶رفتن از خویش به یادش سفر مردان است
  4. شمارهٔ ۲۸۷چرخ خاکستری از آتش سودای من است
  5. شمارهٔ ۲۸۸شد دعای ناتوانان تا اجابت گاه راست
  6. شمارهٔ ۲۸۹از آن، شکفتگی ای بی تو گل به باغ نداشت
  7. شمارهٔ ۲۹۰چرخ را از تو نکو روی تری یاد کجاست؟
  8. شمارهٔ ۲۹۱فتاد تا دلم آن مست شوخ و شنگ شکست
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.