پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۲۴۷

همتم کم نتواند برداشت

دولت جم نتواند برداشت

گر دو تا نیست قدم از ضعف است

قامتم خم نتواند برداشت

هر قدر راندم از جا نروم

رام او رم نتواند برداشت

چون دهم شرح سرشک افشانی

نامه ام نم نتواند برداشت

حیف بر چرخ که با این تن و توش

از دلی غم نتواند برداشت

آنچه در دیده ز دل جویا ریخت

ساغر جم نتواند برداشت

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۴۹گرنه اشک از دیده در هجران یار افتاده است
  2. شمارهٔ ۲۵۰قبای پاره نصیبش زچرخ مینایی است
  3. شمارهٔ ۲۵۱شد شباب و جسم غم فرسوده با ما مانده است
  4. شمارهٔ ۲۵۲سرتاسر آفاق به فرمان خط اوست
  5. شمارهٔ ۲۵۳دور از تو هر لبی که می ناب خورده است
  6. شمارهٔ ۲۵۴دل به غیر از باده زار و ناتوان افتاده است
  7. شمارهٔ ۲۵۵چشمت که ز خون ما شرابی است
  8. شمارهٔ ۲۵۶همین نه لاله به داغ تو ای سمنبر سوخت
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.