پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

غزلیات

شمارهٔ ۹۷

باز دل در غم جان می پیچد

باز در عشق فلان می پیچد

یارب این باره کجا دارد عزم

که دگرباره عنان می پیچد

همه در زلف بتان پیچد ازان

چون سر زلف بتان می پیچد

برد از من دل و صبر و زر و سیم

جان بماندست و در آن می پیچد

کس ز دستش نزید تا غم او

چون قضا در همگان میپیچد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۹۹دورگشت از من آنکه جانم بود
  2. شمارهٔ ۱۰۰بی تو کارم همی بسر نشود
  3. شمارهٔ ۱۰۱جان من گوئی زتن می بگسلد
  4. شمارهٔ ۱۰۲رخ تو طعنه بر ماه فلک زد
  5. شمارهٔ ۱۰۳یارم چو سخن گوید از لب شکر افشاند
  6. شمارهٔ ۱۰۴یارب ار تو خوش درآئی چون بود
  7. شمارهٔ ۱۰۵چگونه عاشقی را جان بماند
  8. شمارهٔ ۱۰۶خنک آنکه معشوقه چون تو دارد
همه‌ی غزلیات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.