پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

غزلیات

شمارهٔ ۱۰۰

بی تو کارم همی بسر نشود

دست کس با تو در کمر نشود

زان خیال تو نایدم در چشم

تا از آب دو دیده تر نشود

تا تو اندر نیائی از در من

غم تو از دلم بدر نشود

تا نگردی تو همچو من عاشق

از غم من ترا خبر نشود

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۰۲رخ تو طعنه بر ماه فلک زد
  2. شمارهٔ ۱۰۳یارم چو سخن گوید از لب شکر افشاند
  3. شمارهٔ ۱۰۴یارب ار تو خوش درآئی چون بود
  4. شمارهٔ ۱۰۵چگونه عاشقی را جان بماند
  5. شمارهٔ ۱۰۶خنک آنکه معشوقه چون تو دارد
  6. شمارهٔ ۱۰۷باز عشقم کار بلبل میکند
  7. شمارهٔ ۱۰۸مرا دلیست نه در خوردِ من، که بستاند؟
  8. شمارهٔ ۱۰۹دست من تا چو دهانت باشد
همه‌ی غزلیات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.