پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

غزلیات

شمارهٔ ۱۰۷

باز عشقم کار بلبل میکند

بسکه او بر شاخ غلغل میکند

دیده نرگس نمی خسبد مگر

انتظار وعده گل میکند

جلوه خواهد کرد گل بر شاخ ازان

باغ ترتیب تجمل میکند

کرد پر لؤلؤ دهان لاله ابر

راستی باید، تفضل میکند

سر بپیش افکنده نرگس چونکسی

کو بکاری در تأمل میکند

نی ز روی صبر عاشق گشت دل

عشقبازی بر توکل میکند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۰۹دست من تا چو دهانت باشد
  2. شمارهٔ ۱۱۰امشب من و غمگسار تا روز
  3. شمارهٔ ۱۱۱ای ترک بیا و چنگ بنواز
  4. شمارهٔ ۱۱۲ایدوست خط مشگین بر روی آب منویس
  5. شمارهٔ ۱۱۳وصل تو نمی یابم چندانکه همیجویم
  6. شمارهٔ ۱۱۴در رخ یار خویشتن خندم
  7. شمارهٔ ۱۱۵گفتم از دست عشق جان بردم
  8. شمارهٔ ۱۱۶با من ای دوست، ستمگر چو جهانی چه کنم؟
همه‌ی غزلیات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.