پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

غزلیات

شمارهٔ ۱۱۲

ایدوست خط مشگین بر روی آب منویس

بر روی خط نوشتن نبود صواب منویس

صبر از دلی چه خواهی کز هجر تو خرابست

دانی که شرط نبود خط بر خراب منویس

هر قصه که آنرا بر خون دل نویسم

آنرا بخوان که شاید آنرا جواب منویس

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۱۴در رخ یار خویشتن خندم
  2. شمارهٔ ۱۱۵گفتم از دست عشق جان بردم
  3. شمارهٔ ۱۱۶با من ای دوست، ستمگر چو جهانی چه کنم؟
  4. شمارهٔ ۱۱۷این خبر داری که من آن نیستم
  5. شمارهٔ ۱۱۸طره بخت را بشانه زنم
  6. شمارهٔ ۱۱۹آه این منم که بسته عشقی چنین شدم
  7. شمارهٔ ۱۲۰من ز جهان دوست ترا داشتم
  8. شمارهٔ ۱۲۱بی عارض گلرنگ تو ما خسته خاریم
همه‌ی غزلیات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.