پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

غزلیات

شمارهٔ ۵۲

پشتم ز غم فراق خم دارد

رویم ز سرشک دیده نم دارد

من عشق ترا نهفته چون دارم

کم آب دودیده متهم دارد

در زیر گلیم چون توان زد طبل

کاندر همه عالمم علم دارد

رویم زغمت برنگ که گشتست

بر تو بدوجو تراچه غم دارد

چون من بود و زمن بترحقا

درویش که یار محتشم دارد

وصل تو هزار وعده ام دادست

آری نه ازین متاع کم دارد

با دلبر می ز جام زر نوشد

چون نرگس هر که شش درم دارد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۴دل جفا بیش بر نمی تابد
  2. شمارهٔ ۵۵زنجیر چو آنزلف پراکنده نباشد
  3. شمارهٔ ۵۶تماشا می‌کنم از دور هرکسی دلبری دارد
  4. شمارهٔ ۵۷مرا گر چون تو جانانی بباید
  5. شمارهٔ ۵۸دل من زان کسی بیغم نیابد
  6. شمارهٔ ۵۹کسیکه بر همه آفاق دوستاری کرد
  7. شمارهٔ ۶۰نگارم عنبر از مه می‌نماید
  8. شمارهٔ ۶۱از آه دلم قمر بسوزد
همه‌ی غزلیات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.