پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

غزلیات

شمارهٔ ۵۱

بهار امسال بس خَوش مینماید

چو روی یار دلکش مینماید

ز رنگ لاله‌های نو شکفته

همه صحرا منقش مینماید

مگر گل غافلست از عمر کوته

که چونین خرم و کش مینماید

بنفشه دوش مِیْ خورده‌ست گوئی

که جعدش بس مشوش مینماید

دل لاله نگر همچون دل من

که در عشقش پُر آتش مینماید

به عینه تاج نرگس همچو ماهست

که پروین گرد او شش مینماید

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۳نه چون رخ رنگینت گل در چمنی باشد
  2. شمارهٔ ۵۴دل جفا بیش بر نمی تابد
  3. شمارهٔ ۵۵زنجیر چو آنزلف پراکنده نباشد
  4. شمارهٔ ۵۶تماشا می‌کنم از دور هرکسی دلبری دارد
  5. شمارهٔ ۵۷مرا گر چون تو جانانی بباید
  6. شمارهٔ ۵۸دل من زان کسی بیغم نیابد
  7. شمارهٔ ۵۹کسیکه بر همه آفاق دوستاری کرد
  8. شمارهٔ ۶۰نگارم عنبر از مه می‌نماید
همه‌ی غزلیات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.