چشم من چون بخت تو ناخفته به
کار من چون زلف تو آشفته به
فنتهٔ دل‌هاست چشم مست تو
شاید ار خفته است فتنه خفته به
چند گوئی من چه کردستم؟ بگوی!
آنچه با من کرده‌ای ناگفته به
دل ببردی جان اگر خواهی ببر
ناوک تو بر نشانه خفته به
گفتی از من در دعا تقصیر نیست
سینه از چونین محالی رفته به
با تو سر اندر میان خواهم نهاد
کز طبیبان درد را ننهفته به
جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.