پرش به محتوای اصلی
همام تبریزی همام تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۱۸۲

گر دلم را اشتیاق روی یاران نیستی

ز آتش دل آب چشمم همچو باران نیستی

ارغوان و سنبل و نرگس کجا رستی ز خاک

در زمین گر روی و موی و چشم خوبان نیستی

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۸۴گفت از برای چیدن گل در چمن شدی
  2. شمارهٔ ۱۸۵بر دل از زلف چو زنجیر تو دارم بندی
  3. شمارهٔ ۱۸۶توبه کردم که نخوانم دگرت ماه و پری
  4. شمارهٔ ۱۸۷شب دوشینه خیالت به عیادت سحری
  5. شمارهٔ ۱۸۸ای باد نو بهاری بوی بهشت داری
  6. شمارهٔ ۱۸۹ای نسیم سحری هیچ سر آن داری
  7. شمارهٔ ۱۹۰ترسا بچه‌ای ناگه بر کف می گلناری
  8. شمارهٔ ۱۹۱خجسته زمانی و خوش روزگاری
همه‌ی غزلیات ←

همام تبریزی درباره‌ی همام تبریزی

محمد پسر فریدون همام تبریزی شاعر پارسی سرای قرن هفتم در سال ۶۳۶ هجری قمری در تبریز متولد شد. او در سرودن غزل توانایی بالایی داشت. همام دوستدار سعدی شیرازی بود و در غزلیاتش به استقبال اشعار او رفته است و با او مکاتبات فراوانی داشته است. بنابر برخی از یادداشتهای تاریخی سعدی شیرازی در سفرش به آذربایجان با همام ملاقات داش...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.