پرش به محتوای اصلی
هلالی جغتایی هلالی جغتایی

غزلیات

شمارهٔ ۳۰۰

خط ریحانش رقم بر نسترن خواهد زدن

سنبل تر پنجه بر روی سمن خواهد زدن

سروناز من، که سوی باغ شد دامن کشان

طعنه‌ها بر نازنینان چمن خواهد زدن

گر هلالی ناگهان در کنج غم آهی کشید

آتشی در خانمان خویشتن خواهد زدن

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۰۲ای معلم، خاطر غمدیده من شاد کن
  2. شمارهٔ ۳۰۳عید قربان شد، بیا عاشق کشی بنیاد کن
  3. شمارهٔ ۳۰۴ای دل، بکوی او مرو، از بیخودی غوغا مکن
  4. شمارهٔ ۳۰۵از رشک سوختم، برقیبان سخن مکن
  5. شمارهٔ ۳۰۶برخیز و بسر وقت اسیران گذری کن
  6. شمارهٔ ۳۰۷نظاره کن در آینه خود را، حبیب من
  7. شمارهٔ ۳۰۸از فراق آن پری هر دم فزون شد درد من
  8. شمارهٔ ۳۰۹گر جدا سازی بتیغ جور بند از بند من
همه‌ی غزلیات ←

هلالی جغتایی درباره‌ی هلالی جغتایی

بدرالدین هلالی استرآبادی از بزرگترین شاعران اواخر قرن نهم و اوایل قرن دهم بوده است که اصالتاً از ترکان جغتایی است. او در هرات متولد شده است و از ملازمان امیر علیشیر نوایی بوده است. شهرت او در غزل است و مثنویهای شاه و درویش (شاه و گدا)، صفات‌العاشقین و لیلی و مجنون او نیز معروف است. امیر عبیدالله خان ازبک او را به جهت ک...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.