پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۹۸

تراوشهای موج خون، کند غمخواری ما را

که شوید مرهم از رخساره، زخم کاری ما را

محبت گر نبودی، زندگانی مشکل افتادی

غم عشق تو آسان می کند دشواری ما را

به این عشرت دهان زخم دل خندان نمی بودی

اگر غیرت نمی بستی لب زنهاری ما را

طمع رسم عیادت کی کند دل؟ کز پس مردن

مگر آن بی مروت بشنود، بیماری ما را

ز کف بربوده ایمان حزین را زلف او، زاهد

مگو از سجده دیگر، کافر زنّاری ما را

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۰۰افتاده دو عالم ز نظر، دیدهٔ ما را
  2. شمارهٔ ۱۰۱چون گرد باد حیرت، از خود رهاند ما را
  3. شمارهٔ ۱۰۲ساقی دوباره پر کن، از باده گوی ما را
  4. شمارهٔ ۱۰۳درین فکرم، که تعلیم جبین سازم سجودش را
  5. شمارهٔ ۱۰۴در کوچهٔ آن زلف مده راه صبا را
  6. شمارهٔ ۱۰۵اگر بیند ز قدّت مصرع برجسته مضمون را
  7. شمارهٔ ۱۰۶اگر زردشت، دیدی یک نظر برق عتابش را
  8. شمارهٔ ۱۰۷رهی ندارم بغیرکویت، الیک رجعی، لدیک زلفا
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.