پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۵۶۴

دارم ز ریزش مژه، جیب و کنار خوش

باشد چمن به سایهٔ ابر بهار خوش

چون شیشه‎ی شکسته، در افسرده انجمن

می آیدم ز گریهٔ بی اختیار خوش

هر جا معاشران تو باشند اهل دل

مستی خوش است و زهد خوش است و خمار خوش

از دیده ام قدم مکش ای نازنین نهال

سرو سهی بود به لب جویبار خوش

در گیر و دار ناخوش و خوش نیستم حزین

باشد دلم به خواستهٔ کردگار خوش

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۶۶پشتم چو تیغ خم شد، از بار جوهر خویش
  2. شمارهٔ ۵۶۷دارم ز داغ دل چمنی در کنار خویش
  3. شمارهٔ ۵۶۸باید از نالهءجانکاه عصا دارد پیش
  4. شمارهٔ ۵۶۹بی نشانی همه شان است به عنقا مفروش
  5. شمارهٔ ۵۷۰شادیم که شد جهان فراموش
  6. شمارهٔ ۵۷۱چو شمع، انجمن افروز کفر و ایمان باش
  7. شمارهٔ ۵۷۲آمد شبی به خوابم، آن ماه پرنیان پوش
  8. شمارهٔ ۵۷۳آیا همای تیر تو جوید نشان خویش؟
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.