پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۵۷۰

شادیم که شد جهان فراموش

جانان نشود ز جان فراموش

شیون نرود به وصلم از یاد

بلبل نکند فغان فراموش

در دور نگاه فتنه خیزت

آشوب کند جهان فراموش

ای دشمن جان که هرگزت نیست

ازکینهٔ دوستان فراموش

چون تیغ به عاشقان کشیدی

ما را مکن از میان فراموش

گر یاد کند شکنج زلفت

بلبل کند آشیان فراموش

گر نام حزین به خاطرت نیست

نامت نشد از زبان فراموش

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۷۲آمد شبی به خوابم، آن ماه پرنیان پوش
  2. شمارهٔ ۵۷۳آیا همای تیر تو جوید نشان خویش؟
  3. شمارهٔ ۵۷۴کرده ام خاک در میکده را بستر خویش
  4. شمارهٔ ۵۷۵بستم کمر چو عنقا در بی نشانی خویش
  5. شمارهٔ ۵۷۶یک دم به مزد دیده شب زنده دار خویش
  6. شمارهٔ ۵۷۷فکندم دل به کوثر از زلال لعل نوشینش
  7. شمارهٔ ۵۷۸بود یارم غم دیرینهء خویش
  8. شمارهٔ ۵۷۹قیامت شد به پا از جلوه نوخیز شمشادش
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.