پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۴۲۴

به کف شاخ ز گل جام رسید

شاهد باغ، می آشام رسید

خاک را خلعت خضرا دادند

غنچه را حلهٔ گلفام رسید

ابر با چتر فریدون آمد

لاله را از کف جم، جام رسید

رعد هم کوس ز کاووس گرفت

برق با خنجر بهرام رسید

کج نهاد افسر داراب سخن

زلف سنبل به سرانجام رسید

موکب گل به صد آیین آمد

سرو هم با علم سام رسید

موج را درع نریمان دادند

سیل با دبدبهٔ عام رسید

ارغوان آتش زردشت افروخت

شحنهٔ بوالهوس خام رسید

باغبان تخت سلیمان آراست

خسرو گل به صد اکرام رسید

قسمت فیض بهاران می کرد

یک شکر خواب به بادام رسید

زهدا را خشکی اعصاب فشرد

توبه را علت سرسام رسید

نوبت بلبل رامشگر شد

دل بی تاب به آرام رسید

به دل شاد کشیدیم حزین

هر چه از ساقی ایّام رسید

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۲۶کار رسوایی ما حیف به پایان نرسید
  2. شمارهٔ ۴۲۷بود آیا که ره مهر و وفا بگشایند؟
  3. شمارهٔ ۴۲۸پای بستند و ره سعی نشانم دادند
  4. شمارهٔ ۴۲۹عذر این بنده پذیرای دل و هوشش باد
  5. شمارهٔ ۴۳۰بیان روشنی چون شمع دارم خصم جان خود
  6. شمارهٔ ۴۳۱شور سودای تو در کودکی، استادم بود
  7. شمارهٔ ۴۳۲من کشتهٔ زخمی که اجل را خجل آرد
  8. شمارهٔ ۴۳۳تن دیده اند از من و جانم ندیده اند
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.