پرش به محتوای اصلی
هاتف اصفهانی هاتف اصفهانی

غزلیات

غزل شمارهٔ ۲۷

شود از باد تا شمشاد گاهی راست گاهی کج

به جلوه سرو قدت باد گاهی راست گاهی کج

ز بهر کندن خارا برای سجدهٔ شیرین

شدی در بیستون فرهاد گاهی راست گاهی کج

عجب نبود کز آهم قامتش در پیچ و تاب افتد

که گردد شاخ گل از باد، گاهی راست گاهی کج

تو دی می‌رفتی و هاتف به دنبال تو چون سایه

به خاک راه می‌افتاد گاهی راست گاهی کج

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۲۹بتان نخست چو در دلبری میان بستند
  2. غزل شمارهٔ ۳۰با حریفان چو نشینی و زنی جامی چند
  3. غزل شمارهٔ ۳۱در پیش بیدلان جان، قدری چنان ندارد
  4. غزل شمارهٔ ۳۲کدام عهد نکویان عهد ما بستند
  5. غزل شمارهٔ ۳۳دل بوی او سحر ز نسیم صبا شنید
  6. غزل شمارهٔ ۳۴نه با من دوست آن گفت و نه آن کرد
  7. غزل شمارهٔ ۳۵داغ عشق تو نهان در دل و جان خواهد ماند
  8. غزل شمارهٔ ۳۶گفتم که چاره غم هجران شود نشد
همه‌ی غزلیات ←

هاتف اصفهانی درباره‌ی هاتف اصفهانی

سید احمد حسینی متخلص به هاتف از شاعران قرن دوازدهم و دوران زندیه و افشاریه است. وی درنیمهٔ اول قرن دوازدهم هجری در شهر اصفهان متولد شد. اصلیت وی از اردوباد آذربایجان بوده است. وی در زادگاهش به کسب علوم متداول خاصه طب و حکمت پرداخت و با آذر بیگدلی و صباحی بیدگلی و رفیق اصفهانی معاصر و معاشر بود که همگی آنان از شاگردان م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.