پرش به محتوای اصلی
هاتف اصفهانی هاتف اصفهانی

غزلیات

غزل شمارهٔ ۳۵

داغ عشق تو نهان در دل و جان خواهد ماند

در دل این آتش جانسوز نهان خواهد ماند

آخر آن آهوی چین از نظرم خواهد رفت

وز پیش دیده به حسرت نگران خواهد ماند

من جوان از غم آن تازه جوان خواهم مرد

در دلم حسرت آن تازه جوان خواهد ماند

به وفای تو، من دلشده جان خواهم داد

بی‌وفایی به تو ای مونس جان خواهد ماند

هاتف از جور تو اینک ز جهان خواهد رفت

قصهٔ جور تو با او به جهان خواهد ماند

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۳۷گر آن گلبرگ خندان در گلستانی دمی خندد
  2. غزل شمارهٔ ۳۸به ره او چه غم آن را که ز جان می‌گذرد
  3. غزل شمارهٔ ۳۹دل عشاق روا نیست که دلبر شکند
  4. غزل شمارهٔ ۴۰آن دلبر محمل‌نشین چون جای در محمل کند
  5. غزل شمارهٔ ۴۱شب و روزی به پایان گر تو را در وصل یار آید
  6. غزل شمارهٔ ۴۲امروز ما را گر کشی بی‌جرم از ما بگذرد
  7. غزل شمارهٔ ۴۳گفتیم درد تو عشق است و دوا نتوان کرد
  8. غزل شمارهٔ ۴۴تا ز جان و دل من نام و نشان خواهد بود
همه‌ی غزلیات ←

هاتف اصفهانی درباره‌ی هاتف اصفهانی

سید احمد حسینی متخلص به هاتف از شاعران قرن دوازدهم و دوران زندیه و افشاریه است. وی درنیمهٔ اول قرن دوازدهم هجری در شهر اصفهان متولد شد. اصلیت وی از اردوباد آذربایجان بوده است. وی در زادگاهش به کسب علوم متداول خاصه طب و حکمت پرداخت و با آذر بیگدلی و صباحی بیدگلی و رفیق اصفهانی معاصر و معاشر بود که همگی آنان از شاگردان م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.