پرش به محتوای اصلی
صابر همدانی صابر همدانی

غزلیات

شمارهٔ ۲۶

گر به دل آتش عشق تو شررها دارد

همچنان نالهٔ من نیز اثرها دارد

خبر از حال من و بلبل اگر می‌جویی

من به شب گریم و او نغمه سحرها دارد

دور از قافله سالا مشو در ره عشق

هر که زین قافله دور است خطرها دارد

در یک اشک چو غواص معانی ای دل

غرق شو غرق، که این بحر، گهرها دارد

از در میکده محروم نشد کس به مثل

خانهٔ حاتم طایی‌ست که درها دارد

بره عشق منه بی مدد پیر قدم

چونکه این راه بسی کوه و کمرها دارد

(صابر)؟ این پاسخ (آزاد) شفیق است، که گفت:

«خام تا پخته شود زیر و زبرها دارد»

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۸به حکم آنکه نادان همسر دانا نخواهد شد
  2. شمارهٔ ۲۹گر دل آیینه رویت را مجسم می‌کند
  3. شمارهٔ ۳۰عاشق صادق ای جوان، بند هوس نمی‌شود
  4. شمارهٔ ۳۱ز خاک تا که گل و ضیمران برآمده‌اند
  5. شمارهٔ ۳۲ای دل ز قید هستی، آزاد بود باید
  6. شمارهٔ ۳۳هرچه می‌گردد سر زلف تو لرزان بیشتر
  7. شمارهٔ ۳۴دلا یکدم برآور ناله ای مانند چنگ آخر
  8. شمارهٔ ۳۵ای ساحت قدس همدان، ای چمن عشق
همه‌ی غزلیات ←

صابر همدانی درباره‌ی صابر همدانی

اسدالله صنیعیان فرزند محمدهادی متخلص به «صابر» و مشهور به «صابر همدانی» زادهٔ ۱۲۸۲ شمسی در شهر همدان، درگذشتهٔ ۲۲ اردیبهشت ۱۳۳۵ شمسی در تهران و به خاک سپرده شده در گورستان امامزاده عبدالله شهر ری شاعر ایرانی است. وی در كودكى پدرش را از دست داد. از همان اوان كودكى بر اثر مطالعهٔ دیوان حافظ، ذوق سرودن شعر در وى پدیدار گ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.