پرش به محتوای اصلی
حاجب شیرازی حاجب شیرازی

غزلیات

شمارهٔ ۸۹

سرای میکده را گو همیشه باز کنید

دری جز این در اگر باز شد فراز کنید

کنید سجده به خم پس ز می وضو سازید

نماز را بگذارید و جان نیاز کنید

حقیقت است اگر در دل است در گل نیست

ریاست، روی چو در قبله مجاز کنید

گدای میکده را بر شماست روی نیاز

به یک دو ساغرش از غیر بی نیاز کنید

به عزم صید چو شهباز حق کند پرواز

همه کبوتر دل نزد شاهباز کنید

شد از دو ترک مخالف حصار شهر آشوب

عراق پر ز نوا، شور در حجاز کنید

به راه راست شد از چار و سه همایون فال

ز خسروی و امیری به شاه ناز کنید

ز دستبرد زمانه اگر بجاست دلی

نثار «حاجب » شیراز دلنواز کنید

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۹۱خون من گر خورد آن نوش دهن نوشش باد
  2. شمارهٔ ۹۲دوستان از راستی کم فکر تل و ول کنید
  3. شمارهٔ ۹۳چه باشد تن گر او را جان نباشد
  4. شمارهٔ ۹۴تا ماه مرا بررخ زلف سیه افشان شد
  5. شمارهٔ ۹۵ای آستانت خلد مخلد
  6. شمارهٔ ۹۶در حق تو کس را سر انکار نباشد
  7. شمارهٔ ۹۷اسیر سنبل زلف تو گلعذارانند
  8. شمارهٔ ۹۸جور اغیار و غم فرقت یار آخر شد
همه‌ی غزلیات ←

حاجب شیرازی درباره‌ی حاجب شیرازی

میرزا حیدرعلی فرزند میرزا جعفر معروف به حاجب شیرازی (زادهٔ ۱۲۷۱ قمری در روستای کناره از توابع مرودشت، درگذشتهٔ ۱۳۳۴ قمری در تهران) شاعر، صوفی و هنرمند سدهٔ سیزدهم و چهاردهم است. پدرش، میرزا جعفر، از مشایخ سلسله ذهبیه و نقاش و قلمدان‌ساز بود. حاجب در جوانی با پدرش به شیراز رفت و علوم ادبی و نقاشی را در آن‌جا فراگرفت....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.