پرش به محتوای اصلی
حاجب شیرازی حاجب شیرازی

غزلیات

شمارهٔ ۷۲

معاشران به خدائیتی ثواب کنید

حدیث نغز مرا، زینت کتاب کنید

عنان پیش رخ از شه پیاده است وزیر

گرفته سخت و سبک پای در رکاب کنید

به کار صلح که طراح خیر و فلاح

درنگ نیست مرا، نوبتی شتاب کنید

به غیر پیر خرابات دادخواهی نیست

دل خراب خود آباد از آن خراب کنید

ز کارهای ثواب آنچه واجب آمد و فرض

دوبیت نغز، به جان حفظ از این نصاب کنید

نصاب موج طباق است بیت بیتش را

به گوش هوش به از لؤلؤ خوشاب کنید

سرود خوان چو شود عندیب گلشن قدس

چرا، به گوش فرو نوحه غراب کنید

اگر خضاب توانید کرد پنجه ز خون

به خون دختر رز دست ها خضاب کنید

کف سئوال گشاید به پیشتان هر کس

به خیر و خوبی و احسان و را جواب کنید

سرای پیر مغان را چو آستان بوسید

برای کسب شرف جا در آن جناب کنید

حجاب وهم ز رخ برگرفت «حاجب » را

بهشت گشت جهان از چه اش حجاب کنید

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۴در لباس کثرت آن سر تا قدم وحدت درآمد
  2. شمارهٔ ۷۵جم باز نظر به جام دارد
  3. شمارهٔ ۷۶دلم چو صعوه به زلف تو آشیان دارد
  4. شمارهٔ ۷۷هر آنکه جامه جان در محبتی بدرید
  5. شمارهٔ ۷۸تا دست من ای دوست به دامان تو شد بند
  6. شمارهٔ ۷۹ماه در، ابر بماند چو رخت جلوه نماید
  7. شمارهٔ ۸۰آمد به فرخندگی، روز نجات ابد
  8. شمارهٔ ۸۱گر، رعیت را، به ظاهر لطفِ شه می‌پرورد
همه‌ی غزلیات ←

حاجب شیرازی درباره‌ی حاجب شیرازی

میرزا حیدرعلی فرزند میرزا جعفر معروف به حاجب شیرازی (زادهٔ ۱۲۷۱ قمری در روستای کناره از توابع مرودشت، درگذشتهٔ ۱۳۳۴ قمری در تهران) شاعر، صوفی و هنرمند سدهٔ سیزدهم و چهاردهم است. پدرش، میرزا جعفر، از مشایخ سلسله ذهبیه و نقاش و قلمدان‌ساز بود. حاجب در جوانی با پدرش به شیراز رفت و علوم ادبی و نقاشی را در آن‌جا فراگرفت....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.