پرش به محتوای اصلی
میرزا حبیب خراسانی میرزا حبیب خراسانی

غزلیات

شمارهٔ ۲۲۰

هان و هان ای بهار فضل و کمال

از وجود چنینت بخت ببال

از لب من یکی سلامش کن

اگرش دیدی ای همای همال

مگر از ملک مانوی بوده است

صفحه خاطر مرا تمثال

سخن روشنم شود تیره

گر بیامیزیش بآب زلال

در سخن های من بیا و ببین

آنچه نشنیده ای ز سحر حلال

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۲۲چنان دیوانه و بیهوش و مستم
  2. شمارهٔ ۲۲۳بخاطر از کسی باری ندارم
  3. شمارهٔ ۲۲۴افتد که شبی از کف تو جام ستانیم
  4. شمارهٔ ۲۲۵ما بپای خم می سر بشکنیم
  5. شمارهٔ ۲۲۶مستانه باز تا در میخانه میروم
  6. شمارهٔ ۲۲۷تا بکی همراهی این عقل سرگردان کنم
  7. شمارهٔ ۲۲۸نیمه هشیاریم و یک نیم دگر مستانه‌ایم
  8. شمارهٔ ۲۲۹خداوندا عجب شوریده رائیم
همه‌ی غزلیات ←

میرزا حبیب خراسانی درباره‌ی میرزا حبیب خراسانی

میرزا حبیب الله شهیدی (زاده ۱۲۲۸ خورشیدی، ۱۲۶۶ هجری قمری در مشهد - درگذشته ۱۲۸۷ خورشیدی، ۱۳۲۷ هجری قمری) (در بعضی منابع نام او را میرزا حبیب الله مجتهد رضوی یا حسینی هم نوشته‌اند) متخلص به «حبیب» و معروف به «حبیب خراسانی» شاعر، عارف و مجتهد شیعی دورهٔ قاجاریه بوده‌است (در خراسان با عنوان «آقا» شناخته می‌شده). پدرش میر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.