پرش به محتوای اصلی
میرزا حبیب خراسانی میرزا حبیب خراسانی

غزلیات

شمارهٔ ۱۴۴

نیست جز عشق را رکوع و سجود

عشق هم ساجد است و هم مسجود

هر چه جز عشق نیست غیر عدم

هر چه عشق است نیست غیر وجود

گر بوجدان رهی بری دانیک

عشق هم واجد است و هم موجود

عقل را نیست نسبتی با عشق

عقل معدود و عشق نامعدود

عقل را نیست قدرتی بر عشق

عقل محدود و عشق نامحدود

نیست جز عشق عاقل و معقول

نیست جز عشق عابد و معبود

عشق حق است و غیر او باطل

عشق مقبول و غیر او مردود

ادب عشق بود در قرآن

هر چه فرمود از حدود و قیود

عشق هم ساغر است و هم ساقی

عشق هم شاهد است و هم مشهود

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۴۶هیچ می گوئی مرا دلداده ای دیوانه بود
  2. شمارهٔ ۱۴۷این پایه که عقل و هنرش نام نهادند
  3. شمارهٔ ۱۴۸حق بمن بنده چشم روشن داد
  4. شمارهٔ ۱۴۹این سنگ جز به لطف تو گوهر نمی‌شود
  5. شمارهٔ ۱۵۰خوشا کاین خانه را ویرانه سازند
  6. شمارهٔ ۱۵۱پیر مغان گناه مرا گر ثواب کرد
  7. شمارهٔ ۱۵۲کفر زلف تو عرض ایمان کرد
  8. شمارهٔ ۱۵۳صبح است و صبوح است بیائید بیائید
همه‌ی غزلیات ←

میرزا حبیب خراسانی درباره‌ی میرزا حبیب خراسانی

میرزا حبیب الله شهیدی (زاده ۱۲۲۸ خورشیدی، ۱۲۶۶ هجری قمری در مشهد - درگذشته ۱۲۸۷ خورشیدی، ۱۳۲۷ هجری قمری) (در بعضی منابع نام او را میرزا حبیب الله مجتهد رضوی یا حسینی هم نوشته‌اند) متخلص به «حبیب» و معروف به «حبیب خراسانی» شاعر، عارف و مجتهد شیعی دورهٔ قاجاریه بوده‌است (در خراسان با عنوان «آقا» شناخته می‌شده). پدرش میر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.