پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

غزلیات

شمارهٔ ۷۴

مرو ز دیده که جام جهان‌نما اینجاست

قدم برون مگذار از دلم که جا اینجاست

نسیم کوی تو یاد آردم ز نکهت گل

نمی‌روم ز چمن بوی آشنا اینجاست

زهی سراغ پریشان دوست کز هرسو

رسد به گوش صدایی که نقش پا اینجاست

برون نمی‌رود آشوب و فتنه از دل من

به عهد زلف و خطش خانه بلا اینجاست

به سوی میکده دارند خلق روی دعا

به دور ساقی ما قبله دعا اینجاست

دلم به جای دگر کی کشد ازین سر کو

کجا روم که جای دلگشا مرا اینجاست

مرا خرابه‌نشینی بسی شگون افتاد

ز یمن عشق مگر سایه هما اینجاست؟

ز آستانه جانان سفر مکن قدسی

مرو به کعبه ازین در که جای ما اینجاست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۶به گریه سحر و آه شب دلم شادست
  2. شمارهٔ ۷۷عشق را چون شعله غیر از سوختن دربار نیست
  3. شمارهٔ ۷۸لیلی‌اش در دل و گوشش به صدای جرس است
  4. شمارهٔ ۷۹آنکه دایم می‌خراشد سینه ما ناخن است
  5. شمارهٔ ۸۰بازم نشسته تا مژه در دل نگاه کیست
  6. شمارهٔ ۸۱از غم نمی‌خورد دل اهل جنون شکست
  7. شمارهٔ ۸۲نوای من چو ز صد پرده بر یک آهنگ است
  8. شمارهٔ ۸۳خطش را کس به جز من مبتلا نیست
همه‌ی غزلیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.