پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

غزلیات

شمارهٔ ۱۴۳

خواهد دل من شربت دیدار و دگر هیچ

این است علاج دل بیمار و دگر هیچ

هرچند که در کلبه ما دیده گشایی

عشق است رقم بر در و دیوار و دگر هیچ

هرچند ملک نامه اعمال مرا دید

نام تو رقم دید به طومار و دگر هیچ

گر زیر کهن دلق مرا خلق بجویند

یابند همین رشته زنار و دگر هیچ

جز زمزمه عشق نداند دل قدسی

موجود شد از بهر همین کار و دگر هیچ

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۴۵لب عاشق به حرف شکوه بیداد نگشاید
  2. شمارهٔ ۱۴۶بی روی تو کارم همه با دیده تر بود
  3. شمارهٔ ۱۴۷آنان که مرا جورکش یار نوشتند
  4. شمارهٔ ۱۴۸هر لحظه نظر بر دگری دوخته دارد
  5. شمارهٔ ۱۴۹باز ناخن سر پرسیدن داغم دارد
  6. شمارهٔ ۱۵۰فکنده زخم دلم را به حالت بهبود
  7. شمارهٔ ۱۵۱قضا ز خانه چو رختم بر آستانه نهاد
  8. شمارهٔ ۱۵۲خلاصی‌ام ز کمند تو در ضمیر مباد
همه‌ی غزلیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.