پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

غزلیات

شمارهٔ ۱۱۷

ایام بهارست و هوای چمنم نیست

شادم به غمت ذوق گل و یاسمنم نیست

گر شور قیامت شود از خاک نخیزم

چون غنچه سر نشو و نما در کفنم نیست

چون گلشن تصویر، گلم بوی ندارد

با آنکه گل ساخته‌ای در چمنم نیست

چون عکس در آیینه گهی، گاه در آبم

بیرون ز دل صاف‌ضمیران وطنم نیست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۱۹پیغام وداع آمد و با گوش به جنگ است
  2. شمارهٔ ۱۲۰مُردم ز بیخودی، بت خودکام من کجاست
  3. شمارهٔ ۱۲۱روح‌القدس ار دیده گشاید به جمالت
  4. شمارهٔ ۱۲۲نیست نومیدی گر از حد انتظار ما گذشت
  5. شمارهٔ ۱۲۳پیوسته فکر وصل بتان پیشه من است
  6. شمارهٔ ۱۲۴بیگانه‌ای اگر نه به جانانه آشناست
  7. شمارهٔ ۱۲۵جز خیال تو مرا در سر سودایی نیست
  8. شمارهٔ ۱۲۶کس چه داند از چه در دل آه شبگیرم شکست
همه‌ی غزلیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.