پرش به محتوای اصلی
غالب دهلوی غالب دهلوی

غزلیات

شمارهٔ ۲۰۰

ای شوق به ما عربده بسیار میاموز

ابرام به درویزه دیدار میاموز

از نغمه مطرب نتوان لخت دل افشاند

ای ناله پریشان رو و هنجار میاموز

صورتکده شد کلبه من سر به سر ای چشم

انگیختن نقش ز دیوار میاموز

همت ز دم تیشه فرهاد طلب کن

مجنون مشو و مردن دشوار میاموز

ای غمزه ز همطرحی نخچیر چه خیزد؟

رم شیوه آهوست به دلدار میاموز

منگر به سوی نعش من و لب مگز از ناز

جان دادن بیهوده به اغیار میاموز

با غنچه مگردان ورق بحث شکفتن

برداشتن پرده ز رخسار میاموز

طوطی شکرش طعمه و بلبل جگرش قوت

جان تازه کن از ناله و گفتار میاموز

از ذوق میان تو شدن سر به سر آغوش

بی مهر فن ماست به زنار میاموز

بلبل ز خراش رخ گلبرگ بیندیش

شغل نگه شوق به منقار بیاموز

سررشته هر کار نگهدار به مستی

آشفتگی طره به دستار میاموز

غالب هله کردار گزاران به کمینند

گفتم به تو آزاده رو و کار میاموز

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۰۲با همه گمگشتگی خالی بود جایم هنوز
  2. شمارهٔ ۲۰۳یقین عشق کن و از سر گمان برخیز
  3. شمارهٔ ۲۰۴یارب ز جنون طرح غمی در نظرم ریز
  4. شمارهٔ ۲۰۵لطفی به تحت هر نگه خشمگین شناس
  5. شمارهٔ ۲۰۶داغ تلخ گویانم لذت سم از من پرس
  6. شمارهٔ ۲۰۷کاشانه نشین عشوه گری را چه کند بس؟
  7. شمارهٔ ۲۰۸تیغ از نیام بیهده بیرون نکرده کس
  8. شمارهٔ ۲۰۹هر که را بینی ز می بیخود، ثنایش می نویس
همه‌ی غزلیات ←

غالب دهلوی درباره‌ی غالب دهلوی

میرزا اسدالله بیگ خان، مشهور به میرزا غالب یا غالِب دِهلَوی از شاعران و نویسندگان پارسی‌گوی و اردونویس سدهٔ سیزدهم هجری در شبه‌قاره هند بود. نیاکان غالب از مرزبان‌زادگان و کشاورزان سمرقند و ترک‌زبان بوده‌اند که بعداً به هندوستان آمدند. غالب در چامه سرودن پیرو سبک هندی و مکتب وقوع بود. او در نوشته‌های خود از واژه‌های...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.