پرش به محتوای اصلی
فضولی فضولی

غزلیات

شمارهٔ ۳۶۷

ز درد دل سختی از زبان من بشنو

مشو ز درد دلم بی خبر سخن بشنو

منه بقول رقیبان سست پیمان گوش

سخن ز عاشق دل ریش خویشتن بشنو

ز من مپرس نه از غیر وصف لعل لبش

دلا حکایت شیرین ز کوهکن بشنو

گرت هواست که فیض مسیح دریابی

حیات بخش حدیثی از آن دهن بشنو

بباغ بگذر و از بهر خاک رهگذرت

بهم مباحثه سنبل و سمن بشنو

ز بهر قسمت دردت که آن کمست بسی

بسینه گوش نه و بحث جان و تن بشنو

فضولی از غم دل کرد قصه بنیاد

بیا بتازگی این قصه کهن بشنو

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۶۹از آن دو پاره بانگشت معجزت شد ماه
  2. شمارهٔ ۳۷۰دی شنیدم جانب گلشن گذار افکنده ای
  3. شمارهٔ ۳۷۱شد دلم صد پاره و چون لاله بر هر پاره‌ای
  4. شمارهٔ ۳۷۲شانه ای گل بخم طره طرار منه
  5. شمارهٔ ۳۷۳سرم خاکیست بعد از رفتنت در رهگذر مانده
  6. شمارهٔ ۳۷۴با منی اما چه حاصل سوی من مایل نه‌ای
  7. شمارهٔ ۳۷۵ما را هلاک غمزه خونریز کرده ای
  8. شمارهٔ ۳۷۶قد برافراخته آفت جانی شده ای
همه‌ی غزلیات ←

فضولی درباره‌ی فضولی

ملا محمد بن سلیمان فضولی بغدادی (زادهٔ ۸۸۵ هجری قمری در حِلّه، درگذشتهٔ ۹۶۳ هجری قمری) ادیب و شاعر سدهٔ دهم هجری قمری است که به زبان‌های ترکی، فارسی و عربی شعر سروده است. زادگاه او را در بعضی از منابع کربلا یا نجف یا بغداد هم ذکر کرده‌اند. او پرورش‌یافتهٔ شهر بغداد است و به همین جهت به بغدادی مشهور شده است. آثار فارس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.