پرش به محتوای اصلی
فضولی فضولی

غزلیات

شمارهٔ ۱

بِاسمک اللهم یا فتاح اَبوابُ المنا

یا غنی الذات یا مَن فیهِ بُرهان الغنا

یا مفیض الجود یا فیاض آثار الوجود

یا قدیمُ المُلک یا مَن لَم یغیره الفنا

یا عمیم اللُّطف یا وهاب لِذّاتُ السُّرور

یا طَبیبُ القَلب یا حَلّال اشکال العنا

قَد جنی قَلبی مِنَ الدُّنیا ذُنوبا ثُمَّ تاب

قَد اتی مُستَغفِرا فَاغفِر لَهُ ما قَد جنا

اَنتَ مَسجودی و مَعبودی فَلَم اَعبُد سواک

اَنتَ خَلّاقی و رَزّاقی وَ لَم اَعلُم انا

تالَ قَدری مِنکَ مِعراجُ المَعالی واعتلا

حازَ قَلبی مِنکَ اَسرارُ المَعانی و اغتنا

قَد شَرَحتُ الصَّدر فَاحلُل مِن لِسانی عُقدة

نِعمةٌ اَعطیتُها تَمَّم بِتوفیقُ الثَّنا

قَد وَهَبتُ النُّطق قَدَّرنی عَلیٰ حُسن المقال

حِکمةٌ اخفیتُها فِی الشعر بینها هنا

اَفضَلُ الاَلطافُ اِدراکُ المَعانی فِی الکَلام

احمد الله الذی اعطی فضولی ما عنا

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳ای بسته دانش تو زبان سوآل ما
  2. شمارهٔ ۴زهی فیض وجود از پرتو ذات تو عالم را
  3. شمارهٔ ۵بکه نسبت کنم آن سرو صنوبر قد را
  4. شمارهٔ ۶مکش بر دیده ای خورشید خاک آن کف پا را
  5. شمارهٔ ۷چو از غم کنم چاک پیراهنم را
  6. شمارهٔ ۸ز ضعف تاب تردد دگر نماند مرا
  7. شمارهٔ ۹چه گونه فاش نگردد غم نهانی ما
  8. شمارهٔ ۱۰بخاک ره کشیدم صورت جسم نزارم را
همه‌ی غزلیات ←

فضولی درباره‌ی فضولی

ملا محمد بن سلیمان فضولی بغدادی (زادهٔ ۸۸۵ هجری قمری در حِلّه، درگذشتهٔ ۹۶۳ هجری قمری) ادیب و شاعر سدهٔ دهم هجری قمری است که به زبان‌های ترکی، فارسی و عربی شعر سروده است. زادگاه او را در بعضی از منابع کربلا یا نجف یا بغداد هم ذکر کرده‌اند. او پرورش‌یافتهٔ شهر بغداد است و به همین جهت به بغدادی مشهور شده است. آثار فارس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.