پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۵۸۴

تا به کی پیوسته وصف طرّة پر خم کنم

خواهم این سودا دگر از خاطر خود کم کنم

نغمة ساز طرب با من نمی‌سازد دگر

گوش را خواهم که وقف حلقة ماتم کنم

می‌نهم از دور بینی پنبه‌ای در گوش داغ

چون به بیدردان حدیثِ صحبت مرهم کنم

رام خود نتوان شدن با آشنائی‌های غیر

وحشتی دارم کزین بیگانه خویان رم کنم

صحبت این مردمان وحشی کند فیّاض کو

اختلاط وحشیان تا خویش را آدم کنم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۸۶بعد هزار غم اگر عشرتی آرزو کنم
  2. شمارهٔ ۵۸۷گاهی کمان ناله به خمیازه زه کنم
  3. شمارهٔ ۵۸۸کی به فریب سبزه دل مایلِ کشت میکنم
  4. شمارهٔ ۵۸۹آینه‌ام خیال تو تصویر می‌کنم
  5. شمارهٔ ۵۹۰چون به یاد زلف او زلف غم افشان می‌کنم
  6. شمارهٔ ۵۹۱حال خود را خراب می‌بینم
  7. شمارهٔ ۵۹۲ز گرمی دستگاه اهل عالم تنگ می‌بینم
  8. شمارهٔ ۵۹۳من هیچ نمی‌گویم من هیچ نمی‌دانم
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.