پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۵۸۳

تا ابد دیگرش از لعل تو مأیوس کنم

از لب ساغر اگر آرزوی بوس کنم

هر شبی کز تو مرا خانه منوّر گردد

شمع را پردگیِ خلوتِ فانوس کنم

منصب خاک رهی نامزد من کردی

خواهم ای پادشه حسن که پابوس کنم

نفس سوخته‌اش بند نهد بر پر و بال

ناله در سینه چو از بیم تو محبوس کنم

منعم از عشق و جنون چند کنی، بس فیّاض

من نیم آنکه دگر گوش به سالوس کنم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۸۵چون به یاد زلف او اندیشه آرایی کنم
  2. شمارهٔ ۵۸۶بعد هزار غم اگر عشرتی آرزو کنم
  3. شمارهٔ ۵۸۷گاهی کمان ناله به خمیازه زه کنم
  4. شمارهٔ ۵۸۸کی به فریب سبزه دل مایلِ کشت میکنم
  5. شمارهٔ ۵۸۹آینه‌ام خیال تو تصویر می‌کنم
  6. شمارهٔ ۵۹۰چون به یاد زلف او زلف غم افشان می‌کنم
  7. شمارهٔ ۵۹۱حال خود را خراب می‌بینم
  8. شمارهٔ ۵۹۲ز گرمی دستگاه اهل عالم تنگ می‌بینم
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.