پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۴۲۵

خوش آنکه از سفر آن غمگسار باز آید

که عمر رفته به امیّد یار باز آید

بهار رفت ز گلزار عیش ما بی تو

خوش آن دمی که به گلشن بهار باز آید

غبار کوی تو از دیده شسته شد از اشک

خوشا دمی که به چشم آن غبار باز آید

به رهگذار وفایش نشسته منتظریم

بدین امید کزین رهگذار باز آید

قرار رفته ز دل، رفته تا ز دل فیّاض

خوش آنکه در دل زارم قرار باز آید

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۲۷چو بینم کبک، یادم جلوة دلدار می‌آید
  2. شمارهٔ ۴۲۸چنانم بزم عشرت بی‌لبش دلگیر می‌آید
  3. شمارهٔ ۴۲۹از ره کوی تو چون بانگ جرس می‌آید
  4. شمارهٔ ۴۳۰چو رشک رخنه‌گرِ نام و ننگ می‌آید
  5. شمارهٔ ۴۳۱اگر دو روز از آن کو خبر نمی‌آید
  6. شمارهٔ ۴۳۲وفاداری از آن ترک شکار افکن نمی‌آید
  7. شمارهٔ ۴۳۳چو بلبل خاطرم از گفتن بسیار نگشاید
  8. شمارهٔ ۴۳۴عمدا اگر به یاد تو مشکل توان رسید
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.