پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۴۲۱

مویش وظیفة شب دیجور می‌دهد

رویش چراغ آینه را نور می‌دهد

مخمور را خیال لبش مست می‌کند

عنّاب او نتیجة انگور می‌دهد

داغم که زخمی نمک آن تبسّم است

طرح نمک به سینة ناسور می‌دهد

دار سیاست سر میدان عشق تست

نخلی که میوة سر منصور می‌دهد

فیّاض من ز سودة الماس دیده‌ام

خاصیّتی که مرهم کافور می‌دهد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۲۳شبی که عکس سر زلف یار در نظر آید
  2. شمارهٔ ۴۲۴نمی‌خواهم که بوی پیرهن از نزد یار آید
  3. شمارهٔ ۴۲۵خوش آنکه از سفر آن غمگسار باز آید
  4. شمارهٔ ۴۲۶به یاد آن قامتم از دیدن شمشاد می‌آید
  5. شمارهٔ ۴۲۷چو بینم کبک، یادم جلوة دلدار می‌آید
  6. شمارهٔ ۴۲۸چنانم بزم عشرت بی‌لبش دلگیر می‌آید
  7. شمارهٔ ۴۲۹از ره کوی تو چون بانگ جرس می‌آید
  8. شمارهٔ ۴۳۰چو رشک رخنه‌گرِ نام و ننگ می‌آید
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.