پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۴۲۰

ایزد به هر که عارض گل رنگ می‌دهد

در سینه‌اش نخست دل سنگ می‌دهد

شادم ز تنگی دل خود کایزد از ازل

درد تو بیشتر به دل تنگ می‌دهد

سیمای چهره رازِ دل خسته فاش کرد

گر شیشه نم برون ندهد رنگ می‌دهد

بلبل حکایت غم ما می‌کند به گل

درد دلی که شرح به آهنگ می‌دهد

منّت برای صلح زنارش چه می‌کشی

فیّاض غمزه کام تو در جنگ می‌دهد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۲۲بر شعله آن چنان که کسی تار مو نهد
  2. شمارهٔ ۴۲۳شبی که عکس سر زلف یار در نظر آید
  3. شمارهٔ ۴۲۴نمی‌خواهم که بوی پیرهن از نزد یار آید
  4. شمارهٔ ۴۲۵خوش آنکه از سفر آن غمگسار باز آید
  5. شمارهٔ ۴۲۶به یاد آن قامتم از دیدن شمشاد می‌آید
  6. شمارهٔ ۴۲۷چو بینم کبک، یادم جلوة دلدار می‌آید
  7. شمارهٔ ۴۲۸چنانم بزم عشرت بی‌لبش دلگیر می‌آید
  8. شمارهٔ ۴۲۹از ره کوی تو چون بانگ جرس می‌آید
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.