پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

غزلیات

شمارهٔ ۸۰

گرت خراب کند عشق تا ز سر سازد

بگو که تا بتواند خراب‌تر سازد

کرم نگر که فرستد هزار سیل جگر

چو دیده یک مژه خواهد ز اشک‌تر سازد

نه دیده سیر شود از تو و نه دل خرسند

چه چشمه‌ای تو که آب تو تشنه‌تر سازد

میان دیده و دل گفتگو دراز کشید

اجل کجاست که این قصه مختصر سازد

بهانه‌جوست فصیحی دل حبیب کجاست

کسی که آه مرا دشمن اثر سازد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۸۲ز خواب آن چشم شهلا برنخیزد
  2. شمارهٔ ۸۳فلک خونم به تیغ آن بت بی‌باک می‌ریزد
  3. شمارهٔ ۸۴خوش آن بهشت کش از شعله نو گلی باشد
  4. شمارهٔ ۸۵چه دانستم که رازم مو به مو اظهار خواهد شد
  5. شمارهٔ ۸۶گر نقاب از رخ بگیری آفتابم می‌کشد
  6. شمارهٔ ۸۷تنم از داغ حسرت رشک آتشگاه گبران شد
  7. شمارهٔ ۸۸هر شبم داغی چنان در گلخن تن بشکفد
  8. شمارهٔ ۸۹خون شکایتم ز لب زخم چون چکد
همه‌ی غزلیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.