پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

غزلیات

شمارهٔ ۸۲

ز خواب آن چشم شهلا برنخیزد

که از هر گوشه غوغا برنخیزد

قیامت سوزد از سوز دل من

مگر این کشته فردا برنخیزد

جهانسوز آتشی را دل سپندست

کزو جز دود سودا برنخیزد

نیابد در دل امیدی که حسرت

پی تعظیمش از جا برنخیزد

به هرجا بگذرد نام فصیحی

چه شیون‌ها کز آنجا برنخیزد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۸۴خوش آن بهشت کش از شعله نو گلی باشد
  2. شمارهٔ ۸۵چه دانستم که رازم مو به مو اظهار خواهد شد
  3. شمارهٔ ۸۶گر نقاب از رخ بگیری آفتابم می‌کشد
  4. شمارهٔ ۸۷تنم از داغ حسرت رشک آتشگاه گبران شد
  5. شمارهٔ ۸۸هر شبم داغی چنان در گلخن تن بشکفد
  6. شمارهٔ ۸۹خون شکایتم ز لب زخم چون چکد
  7. شمارهٔ ۹۰جان بی‌رخ تو درد دل غمزده داند
  8. شمارهٔ ۹۱رفتند همدمان و مرا دل فگار ماند
همه‌ی غزلیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.