پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

غزلیات

شمارهٔ ۳۴

باز جانم دوزخ آشام از غم غمخوار تست

دیده‌ام دریای خون از حسرت دیدار تست

کعبه را گراد سر بتخانه آرد در طواف

کاروان‌سالار کفر ار حلقه زنار تست

سالها بر حال زار خویش خون باید گریست

زنده‌ای را کش هوای نشئنه‌ی دیدار تست

خون شدی ای جان غم فرسوده از رشک و هنوز

عالمی در حسرت این غمزه خونخوار تست

غیر سرخوش از می وصل و فصیحی سرگران

ای مروت ای محبت دشمنی‌ها کار تست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۶ما و من برلب مرغان چمن بسیارست
  2. شمارهٔ ۳۷عالم ز ما تهی و ز افغان ما پرست
  3. شمارهٔ ۳۸ما غریبان را ز ناکامی کنار جان پرست
  4. شمارهٔ ۳۹بی روی او نظاره ز چشمم برون نشست
  5. شمارهٔ ۴۰وفای عهد ز خوبان عهد ما غلط‌ست
  6. شمارهٔ ۴۱در مذهب ما هر چه بجز دوست حرامست
  7. شمارهٔ ۴۲بی بصر دیده ارباب هوس حیرانست
  8. شمارهٔ ۴۳برون شدن ز دلم درد را چه امکانست
همه‌ی غزلیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.