پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

غزلیات

شمارهٔ ۲۰

عندلیب عشق را جز ناله‌های زار نیست

زین گلستانش نصیبی غیر نوک خار نیست

ما تباهی ماندگان موج‌خیز حیرتیم

کشتی ما شوربختان را به ساحل کار نیست

سالها عشق درین مرحله مبهوتم داشت

طفل گهواره اندیشه فرتوتم داشت

تو چه دانی که چه بار از سر کویت بردم

از وفا پرس که او پایه تابوتم داشت

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۲امشب از شعله آهم جگر غم می‌سوخت
  2. شمارهٔ ۲۳ستم ز نرگس مستت ستمگری آموخت
  3. شمارهٔ ۲۴ساقی که می‌ خود همه در جام شمار ریخت
  4. شمارهٔ ۲۵شناخت ذوق بهار آنکه گل به دامان ریخت
  5. شمارهٔ ۲۶چه آبروی که آن رانه عشق روی تو ریخت
  6. شمارهٔ ۲۷هجر تو جزو اول دیوان محنتست
  7. شمارهٔ ۲۸بر گوش دلم زمزمه توبه حرام است
  8. شمارهٔ ۲۹چون عدم از بر عالم برخاست
همه‌ی غزلیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.