پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

غزلیات

شمارهٔ ۱۳

عشق کرم آموز در‌آمد ز در ما

صد قافله غم ریخت ز دل بر جگر ما

کاهل نظری بین که به صد جذب تجلی

هرگز نرسد تا سر مژگان نظر ما

ما ناله ‌فروشان جرس محمل دردیم

جز ناله کسی نیست رفیق سفر ما

ما مرغ بهشتیم و ز پرواز نیفتیم

غم نامه گشایند گر از بال و پر ما

هر جا که بود داغ غمی کاش کند عشق

بر ذمه او فرض طواف جگر ما

ما شعله شمعیم ولی حیف که فردا

جز بر پر پروانه نیابند اثر ما

از ما بجز از ناله خونین اثری نیست

از ناله ما پرس فصیحی خبر ما

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۵شبی که هجر بپرداخت از تو منزل ما
  2. شمارهٔ ۱۶آشفته‌تر از ماست بسی انجمن ما
  3. شمارهٔ ۱۷چون شعله پرتب است درون و برون ما
  4. شمارهٔ ۱۸باز دل در موج تبخال از تب حرمان کیست
  5. شمارهٔ ۱۹باز دل بر در غم طرح محبت انداخت
  6. شمارهٔ ۲۰عندلیب عشق را جز ناله‌های زار نیست
  7. شمارهٔ ۲۱خاکستر این سوخته را باز توان سوخت
  8. شمارهٔ ۲۲امشب از شعله آهم جگر غم می‌سوخت
همه‌ی غزلیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.