پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

غزلیات

شمارهٔ ۱۲۰

مراد ما ز مادر بر سر خشت عدم آید

وجود عشرت ما با عدم از یک شکم آید

اگر تسبیح سازد زاهد از خاک شهیدانش

به جای نام ایزد بر زبانش یاصنم آید

همه عمرم به مردن صرف شد کاین جان غم روزی

دلی صد ره برون از تن به استقبال غم آید

فصیحی تشنه مرگ است چندانی که عیدستش

چو ماه روزه گر از عمر او یک روز کم آید

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۲۲دیدی که چو بخت یار برگردید
  2. شمارهٔ ۱۲۳دیده امشب همه شب خواب پریشان می‌دید
  3. شمارهٔ ۱۲۴کسی در این چمن اسرار رنگ و بو فهمید
  4. شمارهٔ ۱۲۵باز دل آوازه زلف پریشانی شنید
  5. شمارهٔ ۱۲۶ای دل نشاط صرف کن و غم نگاه دار
  6. شمارهٔ ۱۲۷تا نفس داری سراغ کوی آن مه‌پاره گیر
  7. شمارهٔ ۱۲۸گر آگهی ز دوق طلب تشنه لب بمیر
  8. شمارهٔ ۱۲۹گرت بود جگری سوختن ز داغ آموز
همه‌ی غزلیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.