عمادی شهریاری
شمارهٔ ۱۳
چون مملکت سخا تو را شد
انگار همه جهان مرا شد
بیگانه نمود بخت با من
چون نام تو بردم آشنا شد
گر بر فلک است بد سگالت
پندار خری به آسیا شد
ور در چاه است نیک خواهت
انگار قدر بر سما شد
ابلیس لعین ز جنت آمد
نمرود هلاک در هوا شد
بی‌دولت تو زمانه می‌گفت
سبحان الله کرم کجا شد
جاوید همان که از سعادت
عمر تو ذخیره بقا شد