عمادی شهریاری
دریاب که همنفس ندارم
دریاب که جز تو کس ندارم
گویند غمی بزرگ داری
این خود سخن است بس ندارم
از حاصل کاروان شادی
جز دمدمه جرس ندارم
گر زهر خورم خوش است تنها
برگ شکر و مگس ندارم
می‌جویم نقش غم‌گساری
والله که جز این هوس ندارم
در کوی مراد چون عمادی
امید به دسترس ندارم
درباره‌ی عمادی شهریاریعمادالدین عمادی شهریاری (متوفای ۵۷۳ق)، متخلص به سلطانی و شهریاری، شاعر پارسی‌گوی و مدیحه‌سرای قرن پنجم و ششم است. برخی او را فرزند مختاری غزنوی دانسته‌اند. نام اصلی و تاریخ تولد وی معلوم نیست. و تنها می‌توان گفت در اواخر قرن پنجم به دنیا آمده است. کسانی که به شرح زندگانی او پرداخته‌اند، اغلب از وی با عنوان عمادی یاد کر...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.