پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

غزلیات

شمارهٔ ۱۹۸

گر بصبوحی کنی عزم تماشای گل

بر قدمت سر نهد شاهد رعنای گل

عکس سر زلف تو شاید اگر لاله وار

نیل صبوحی کشد بر رخ زیبای گل

وصف رخت پیش گل بلبل سرمست گفت

سرخ بر آمد ز شرم روی دلارای گل

عشق تو و غیر تو چون گل و خار آیدم

خار که باشد که او بر دمد از جای گل

پیش رخت گل بسی سجده و تعظیم کرد

هست اثر آن سجود پاکی سیمای گل

گر بچمن بگذری بهر نثارت فلک

پر کند از زر ساو جمله طبقهای گل

سرکشد از خرمی رایت عیشم بماه

طوق من ار باشد از دست تو پروای گل

ابن یمین همچو گل همنفس خار باد

بیتو اگر باشدش میل تماشای گل

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۰۰این منم باز که روی چو مهت می‌بینم
  2. شمارهٔ ۲۰۱ای خم زلف تو چون حلقه جیم
  3. شمارهٔ ۲۰۲ای روی دلربای تو خورشید انورم
  4. شمارهٔ ۲۰۳باز منزل بسر کوی نگار آوردیم
  5. شمارهٔ ۲۰۴تا فتادست نظر بر رخ رخشان توام
  6. شمارهٔ ۲۰۵تا من زبان چو بلبل خوشگو گشوده ام
  7. شمارهٔ ۲۰۶خیال روی تو هر شب بخواب میجویم
  8. شمارهٔ ۲۰۷خوش بهاریست بیا تا طرب از سر گیریم
همه‌ی غزلیات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.