پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

غزلیات

شمارهٔ ۱۷۳

خلیلم گو نقاب از رخ برانداز

شکستی بر بتان آذر انداز

بسنبل شورها در عالم افکن

بنرگس فتنه ها در کشور انداز

ز زلف عنبرین بگشای بندی

گره بر کار مشکین اذفر انداز

از آن مشکین رسن یعنی که زلفت

مرا در گردن جان چنبر انداز

بخنده پسته شیرینت بگشای

بسوی طوطی جان شکر انداز

دلم سلطان عشقت را وفا بست

ازو رخت صبوری بر در انداز

ز بهر درد دل ابن یمین را

دوای جان ازو رمزی در انداز

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۷۵تا سپهر حسن را رخسار تو ماهست و بس
  2. شمارهٔ ۱۷۶منم از محنت ایام بدانسان که مپرس
  3. شمارهٔ ۱۷۷آمد آنسرو سهی بر گل نشان سنبلش
  4. شمارهٔ ۱۷۸ای ز جام می عشق تو خرد رفته ز هوش
  5. شمارهٔ ۱۷۹رنگ یاقوت آبدارت خوش
  6. شمارهٔ ۱۸۰گر کند ماه فلک زهره زهرا در گوش
  7. شمارهٔ ۱۸۱در دلم کم زن ای پسر آتش
  8. شمارهٔ ۱۸۲خوش آنشعر سیه بر پرنیانش
همه‌ی غزلیات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.