پرش به محتوای اصلی
بلند اقبال بلند اقبال

غزلیات

شمارهٔ ۲۷۷

زلفت شب قدر است ورخت ماه مبارک

از این شب واین ماه تعالی وتبارک

درماه مبارک شب قدراست نهان لیک

پنهان به شب قدر تو شدماه مبارک

پسته شده خندان برچشم تو زبادام

خوار آمده پیش رطب لعل تو خارک

زآن گشته ای ازموی زره پوش کز ابروی

چشم تو به روی تو کشیده است بلارک

دانی ز چه اقبال من اینگونه بلنداست

چون خاک رهت گشته مرا زینت تارک

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۷۹گر ببیند رخ تو را بلبل
  2. شمارهٔ ۲۸۰گفتم که عاشقم من وز این گفته ام خجل
  3. شمارهٔ ۲۸۱ای نگار سیم تن ای بی وفای سنگدل
  4. شمارهٔ ۲۸۲به جمال توگشته دل مایل
  5. شمارهٔ ۲۸۳شب فراق تو بیرون نمی روم زخیال
  6. شمارهٔ ۲۸۴مرا به جز غم وحسرت ز عشق یار چه حاصل
  7. شمارهٔ ۲۸۵یا مشو ازدردعشق ای دل علیل
  8. شمارهٔ ۲۸۶قسم به موی تو یعنی به سوره واللیل
همه‌ی غزلیات ←

بلند اقبال درباره‌ی بلند اقبال

میرزا سید رضی مستوفی یا میرزا سید رضی حمزوی شیرازی متخلص به «بلند اقبال» (زادهٔ ۱۲۴۵ قمری در شیراز، درگذشتهٔ ۱۳۱۸ یا ۱۳۱۹ قمری در شیراز، مدفون در نجف) از شاعران قرن سیزدهم قمری است. پدرش میرزا محمدعلی از سادات و مستوفیان معتبر فارس بود. برادر بزرگترش هم مستوفی بود و خودش را هم مستخدم دولت نوشته‌اند. به گواهی تذکره‌ها...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.