علی اشتری
شمارهٔ ۵۳ - آمد بمیان
هرکجا از می و مستی، سخن آید بمیان
قصه چشم تو و حال من آید بمیان
گر صبا از سر زلف تو رساند بوئی
جمع ما را از دمش، صدشکن آید بمیان
نقش رخسار تو پیدا شود و، آن بر و دوش
گر حدیثی ز گل و یاسمن آید بمیان
گر بر آرم ز دل سوخته، فریاد غمی
سخن از ناله مرغ چمن آید بمیان
نغمه شعر من، از عشق تو هر جا که رود
شور شیرین و غم کوهکن آید بمیان