علی اشتری
شمارهٔ ۲۸ - ای مرغ دل
ای مرغ دل، ز سینه چو پرواز میکنی
پای غمی بخانه خود باز میکنی
با این پر شکسته، بدین شوق و این شتاب
گرد حریم عشق، چه پرواز می کنی؟
در خاطر حزین، بهوای پریوشی
از عشق، دفتر دگری باز میکنی
ای گل ترا چه شد؟ که دل شادمان خویش
با این دل شکسته هم آواز میکنی
ما را زبان گفتن راز درون نماند
ای خامه شکسته، تو ابراز میکنی
ای دست غم، چرا ز دلم پا نمیکشی
ای پنجه اجل، تو چرا ناز میکنی