امیر معزی
شمارهٔ ۹
ای وزیری که همت تو همی
عدم سائلان وجود کند
شرم دارد زمانه با چو تویی
که ز حاتم حدیث جود کند
گر سر از خاک برکند حاتم
خاک پای تو را سجود کند
امیر معزی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۱۱جهان گشاده ثنای تو را چو شیر دهان
- شمارهٔ ۱۲دریاست خاطر من و گوهر در او سخن
- شمارهٔ ۱۳امام بود محمد، علی خلیفه ی او
- شمارهٔ ۱۴شاها قیاس بخت خود از آفتاب گیر
- شمارهٔ ۱۵ای روزگار خورده کم روزگار گیر
- شمارهٔ ۱۶عزیز کرد مرا در محل عز و قبول
- شمارهٔ ۱۷چو بنوشت بر لوح نام تو را
- شمارهٔ ۱۸تا هست تیغ کلها در برق و رعد نیسان
درباره‌ی امیر معزی
امیرالشعراء ابوعبداﷲ محمد معزی نیشابوری فرزند امیرالشعراء عبدالملک برهانی نیشابوری از شاعران دربار الب ارسلان بود. او خود برای نظامی عروضی از پدرش سخن رانده است که «پدر من امیرالشعراء برهانی رحمه اﷲ در اول دولت ملکشاه به شهر قزوین از عالم فنا به دار بقا تحویل کرد و در آن قطعه -که سخت معروف است- مرا به سلطان ملکشاه سپ...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.