پرش به محتوای اصلی
امیر معزی امیر معزی

قطعات

شمارهٔ ۱۴

شاها قیاس بخت خود از آفتاب گیر

عالم به تیغ دولت و رای صواب‌گیر

کاوس وار تاختنی کن سوی ختن

صد گنج چون خزانهٔ افراسیاب گیر

آباد کرده‌ای همه عالم به عدل خویش

از تیغ خویش خانهٔ اعدا خراب‌گیر

چون بنگری به طالع خویش و دعا کنی

طالع خجسته‌گیر و دعا مستجاب گیر

گه اسب تاز و گاه نشاط شراب کن

گه‌گوی باز و گاه به‌کف بر شراب‌گیر

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۱۶عزیز کرد مرا در محل عز و قبول
  2. شمارهٔ ۱۷چو بنوشت بر لوح نام تو را
  3. شمارهٔ ۱۸تا هست تیغ ‌کلها در برق و رعد نیسان
  4. شمارهٔ ۱۹صدر دین را ملک‌العرش گزید از وزرا
  5. شمارهٔ ۲۰چون مشک سیه بود مرا هر دو بنا گوش
  6. شمارهٔ ۲۱موی سیاه من به جوانی چو مشک بود
  7. شمارهٔ ۲۲بیار فاخته مهرا شراب غالیه بوی
  8. شمارهٔ ۲۳از سروران باستان، وز مهتران عصر ما
همه‌ی قطعات ←

امیر معزی درباره‌ی امیر معزی

امیرالشعراء ابوعبداﷲ محمد معزی نیشابوری فرزند امیرالشعراء عبدالملک برهانی نیشابوری از شاعران دربار الب ارسلان بود. او خود برای نظامی عروضی از پدرش سخن رانده است که «پدر من امیرالشعراء برهانی رحمه اﷲ در اول دولت ملکشاه به شهر قزوین از عالم فنا به دار بقا تحویل کرد و در آن قطعه -که سخت معروف است- مرا به سلطان ملکشاه سپ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.