پرش به محتوای اصلی
امیر معزی امیر معزی

قطعات

شمارهٔ ۲۱

موی سیاه من به جوانی چو مشک بود

کافور شد به پیری مشک سیاه من

آورد روزگار ز پیری اثر پدید

بر روی پژمریده و پشت دوتاه من

هرگه ‌که من به سجده نهم روی بر زمین

از دیدگان پر آب شود سجده‌گاه من

یا رب اگر چه هست فراوان مرا گناه

آمرزش تو بیشتر است از گناه من

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۲۳از سروران باستان، وز مهتران عصر ما
  2. شمارهٔ ۲۴همای کلک تو مرغی است لاغر
  3. شمارهٔ ۲۵ای شاه اگر سکندر دیدی حُسام تو
  4. شمارهٔ ۲۶بیار آن می که پنداری روان یاقوت نابستی
  5. شمارهٔ ۲۷فخر کردی که نسب داری از آباء کرام
  6. شمارهٔ ۲۸ای شاه ز شاهان که کند آنچه تو کردی
  7. شمارهٔ ۲۹به سعی همت خویش ای اجل مؤید دین
  8. شمارهٔ ۳۰کردم اندر فتح غزنین ساحری در شاعری
همه‌ی قطعات ←

امیر معزی درباره‌ی امیر معزی

امیرالشعراء ابوعبداﷲ محمد معزی نیشابوری فرزند امیرالشعراء عبدالملک برهانی نیشابوری از شاعران دربار الب ارسلان بود. او خود برای نظامی عروضی از پدرش سخن رانده است که «پدر من امیرالشعراء برهانی رحمه اﷲ در اول دولت ملکشاه به شهر قزوین از عالم فنا به دار بقا تحویل کرد و در آن قطعه -که سخت معروف است- مرا به سلطان ملکشاه سپ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.